Кликните по изображению, чтобы увеличить
Click image to enlarge
Սեղմեք պատկերին՝ մեծացնելու համար
Крестник времени
The Godson of Time
Ժամանակով կնքված
Текст публикации
Text of the publication
Հրապարակման տեքստը
Բնագիր
ԺԱՄԱՆԱԿՈՎ ԿՆՔՎԱԾ
Խորհրդածություններ ցուցահանդեսից հետո
Շուրջ երեք տասնամյակ է, ինչ Ռուդոլֆ Խաչատրյանն ամենից ավելի մասսայականություն վայելող հայ կերպարվեստագետներից է: Նրա արվեստի մատչելիությունը ամենահակասական կարծիքների տեղիք է տալիս՝ ինքնամոռաց հիացումից մինչև կտրուկ ժխտում: Այնուամենայնիվ, հիսունն արդեն բոլորած նկարիչը լի է հավատով ու վստահությամբ է նայում իր արվեստի ապագային:
Արվեստում Ռուդոլֆ Խաչատրյանի ստեղծած աշխարհը բևեռայնորեն տարբեր է իմից, բայց գեղեցիկի ու կատարելության նկատմամբ ծարավը, որ կա ամեն մի մարդու մեջ, ինձ մերձեցնում է այդ աշխարհին և դարձնում նրա բնակիչը:
Իր միջավայրի այդքան մանրակրկիտ և այդքան բանաստեղծական դիմանկարի ստեղծումը, դրանով իսկ ժամանակի ավերիչ ուժից նրա գեղեցկության պահպանումը գրեթե բոլոր արվեստագետների առաջնային գործն է, և դա Ռուդոլֆ Խաչատրյանն իրականացնում է բարոյական ու հոգևոր ուժերի բացառիկ սևեռումով:
Խաչատրյան նկարչի տեսակն իսկապես եզակի երևույթ է հայ, և ինչո՞ւ միայն հայ, կերպարվեստի մեջ: Նա չունի իր նախորդը, չունի նաև հետնորդները: Նա իր արվեստի ստեղծողն է և միակ կատարողը: Գուցե դա նախ նրանից է, որ այն սիմֆոնիան, ինչ ստեղծել է նկարիչը, հրաշալի ու համոզիչ է հնչում միայն վիրտուոզ կատարման դեպքում: Եվ իսկապես էլ, նրան նմանակողները մնում են բնության լոկ պասիվ ընդօրինակության սահմաններում՝ չհասնելով արվեստի հրաշքին: Առաջին հայացքից թվում է, թե Խաչատրյանը դուրս է ավանդական, ազգային կերպարվեստի սահմաններից, բայց և ուրիշ որևէ դպրոցի արվեստում չի տեղավորվում, քանզի աշխարհի, մարդու նկատմամբ վերաբերմունքի, գեղեցիկի, բարու նրա պատկերացման մեջ, գեղագետի նրա խղճի ծալքերում երևակվում է հայ գեղագետն ու նկարիչը:
Խաչատրյան նկարիչը նույնքան եզակի է նաև իր ճակատագրով: Որքան տաղանդավոր, նույնքան էլ հաջողակ, նա երբեք չի զբաղվել ինքնասիրահարվածությամբ, ժամանակը չի վատնել ավելորդ զբաղմունքների վրա, սիրահարված իր գործին՝ աշխատել է ու աշխատել: Եվ այսօր էլ պրոֆեսիոնալ նկարչի ամենօրյա տքնանքը մոսկովյան հրաշալի արվեստանոցում (Վերածննդի վարպետների աշխատանոցները հիշեցնող), նրա կյանքն իր տանը կամ հյուրանոցներում՝ լինի դա հայրենի Երևանում, թե ուրիշ մի տեղ (Փարիզ, Լոս Անջելես և այլն), նրան երբեք չի լքում իրեն նկարիչ զգալու կարողությունը, ինչ նա ամեն րոպե պատրաստ է ապացուցելու սովորական մատիտի և թղթի միջոցով:
…Առաջին հանդիպումս Ռուդոլֆ Խաչատրյանի արվեստի հետ տեղի է ունեցել շատ վաղուց, մի բացիկի միջոցով, որը պատկերում էր նկարչի «Ուսանողուհի» աշխատանքը՝ 1959 թվականին Վիեննայում արժանացավ բրոնզե մեդալի: Բրոնզե մեդալը պատանու իմ մտքում կարևորել էր Խաչատրյան նկարչին, և ես, բնականաբար, փնտրում էի նրա ուրիշ ստեղծագործությունները: Եվ այսպես, մի մութ, ամպամած առավոտ (լավ հիշում եմ, Հայաստանի պետական պատկերասրահի լույսերը վառ էին) դեմ առ դեմ հանդիպեցի նրա «Ամբոխները խելագարված» մեծադիր գծանկարչական աշխատանքին, և չնայած այն ժամանակներում ընդունված հերոիկային, որ կար նկարի մեջ, այն ինձ հետաքրքիր թվաց՝ հատկապես կատարման իր թափով:
Կերպարվեստում վաղահասուն լինելը հազվագյուտ բան է. տաղանդի վաղ տարիքում բռնկումներն առավել հատուկ են բանաստեղծներին, բայց երբ նկարչության մեջ դեռ պատանեկան հասակում ուշագրավ լինելը զուգակցվում է վարպետ նկարելու ձևի հետ, այդ արդեն չի կարելի տեղավորել սովորական երևույթի սահմաններում: Եվ մեր իսկ կողմից աստվածատուր հրաշալի բառը (փոխարինված բնատուր բառով, որ դարձյալ նույն միտքն ու իմաստն է արտահայտում) լիուլի կարելի է վերագրել Ռուդոլֆ Խաչատրյանին:
Այնուհանդերձ, ինչպես ամեն մի իսկական նկարչի, այնպես էլ Ռուդոլֆ Խաչատրյանի կյանքում ամեն ինչ հարթ չի ընթացել, ինչպես կարող է թվալ կողքից: Արվեստում հեշտ չէ բազում գայթակղությունների մեջ սահմանափակել ինքդ քեզ մի որոշակի տեսակի, ինքնարտահայտման մի ձևի մեջ: Եղավ մի շրջան, երբ Ռուդոլֆը ցուցահանդեսներին մասնակցում էր հիմնականում գեղանկարչական գործերով, որոնք հիշեցնում էին իր ուսուցչի՝ Երվանդ Քոչարի արվեստը: Բայց օժտված լինելով լրջմիտ արվեստագետին հատուկ ներքին տեսողությամբ, նա ճիշտ գնահատեց իր ստեղծագործության ուղղվածությունը և վերադարձավ նրան, ինչով սկսել էր՝ ընդմիշտ հրաժեշտ տալով գեղանկարչությանը, հետագայում այդ բարդ արվեստի խնդիրները համարձակորեն տեղափոխելով և հաջողությամբ իրականացնելով գրաֆիկայի մեջ: Եվ երբ մի օր, իր արվեստանոցում, զրույցի մեջ, անսպասելիորեն խոստովանեց, թե սովորական մատիտով կամ սեպիայով ցանկանում է պատկերել ոչ այնքան առարկան կամ բնորդին, այլ ավելի շատ նրանց պարուրող լույսը, ես նորովի կարողացա տեսնել ու գնահատել նրա արվեստը։
Ռուդոլֆ Խաչատրյանի ստեղծագործությունների վերջին անհատական ցուցահանդեսը Հայաստանի նկարչի տանը լեցուն էր հենց այդ լույսի որոնումներով։ Նկարիչն առաջին անգամ իր դիմանկարների, դիմանկար-կոմպոզիցիաների և նատյուրմորտների հետ ցուցադրել էր «Հայաստան» շարքի բնապատկերները։ Կես-իրական, կիսաերազ այս բնապատկերներում ամենուր ճառագում է լույսը։ Ծառերի սաղարթների, այգու ցանկապատերի ու դարպասների միջով հորդող այդ մերկ ու շլացուցիչ ճերմակ լույսը, չգիտես ինչու, մի քիչ թախծոտ է թվում։ Դա, երևի, այն թախիծն է, որ պարուրում է գյուղի ծույլ լռությունը կեսօրին, երբ կարծես օդի մեջ, վերածվում գոլ լույսի թրթիռների, ինչպես Խաչատրյանի բնապատկերներում։
Ռուդոլֆ Խաչատրյանն, ինչպես ասացինք վերևում, բեղմնավոր նկարիչ է։ Ես տեսել եմ նրա մի քանի անհատական ցուցահանդեսները և գյուտ արած չեմ լինի, եթե ասեմ, որ նրա ստեղծագործություններում միշտ առկա է դասական արվեստն իր ամենատարբեր փոխակերպումներով։ Բայց դասականությունը որքան պատսպարող, նույնքան էլ անապահով անկյուն է, եթե ներդաշնակության մեջ չես նրան հատուկ բարձրագույն չափանիշների հետ։ Ինչ խոսք, արվեստում դա դժվարին ուղի է, գուցե ամենադժվարը, երբ դիմում ես պատկերման այն լեզվին, որով այս աշխարհի մասին պատմել են արվեստի տիտաններ Լեոնարդո դա Վինչին, Ալբրեխտ Դյուրերը, Հոլբեյնը և ուրիշներ։ Արվեստի մեծերի տարածքը մտնելու Խաչատրյանի խիզախումն ինձ դուր է գալիս։
Մինչ այսօր պահպանված նրա պատանեկան ինքնավստահությունն ու բնածին արտիստիզմն արդարացնում են այն, ինչ ուրիշ մեկի գուցե և չներվեր, ինչպես հաճախ արվեստագետին չի ներվում իսկական տաղանդն ու ժողովրդայնությունը։ Բայց դե ապրելու համար մեզ մի կյանք է տրված, և սիրեն թե չսիրեն, գնահատեն թե ոչ, յուրաքանչյուրս անելու ենք այն, ինչի համար աշխարհ ենք եկել, և Ռուդոլֆ Խաչատրյանն էլ, իմ տպավորությամբ, Լեոնարդո դա Վինչիին դիտելով որպես մի վառ փարոս, դեպի նրա լույսն է գնում։ Կամ ավելի ճիշտ կլինի ասել՝ գնում էր, քանզի նկարչի այս վերջին ցուցահանդեսում որոշակի միտում է նկատվում խզելու կապը դասական արվեստի հաստատված պատկերացումների հետ և հենց այդ արվեստի քաղցրալուր հենքի վրա ստեղծելու արդիական, միանգամայն նոր, այսօրվա մարդու իրարամերժ ոլորտը բացահայտող նկարչություն։ Առաջին հերթին այդ փորձն արվել է, իհարկե, բնապատկերների մեջ, որտեղ աներկբայորեն ի հայտ են գալիս նկարչի այդ միտումները։ Նորի փորձերն ակնբախ են նաև վերջին շրջանի դիմանկարներում, որտեղ պատկերվողի դասական դիրքերն արդեն փոխարինված են բնորդի խառնվածքի ներքին հոգեբանական բարդ խնդիրների վերլուծությամբ։ Այսպես՝ արձակագիր Հրանտ Մաթևոսյանի և նկարիչ Էդվարդ Խարազյանի դիմանկարներում առկա է առավել էքսպրեսիվ ներհայեցողական արվեստի շունչը։
Ռուդոլֆ Խաչատրյանի պատկերամտածողությունը մակերեսորեն ընկալողները նրա դիմանկարները երբեմն համադրում են նկարիչներ Գլազունովի և Շիլովի նույն ժանրի ստեղծագործությունների հետ։ Եթե այստեղ մի ընդհանրություն էլ կա, ապա լոկ նրանում, որ վերոհիշյալ նկարիչները ևս ձգտում են բնորդի արտաքին նմանության բարեխիղճ վերարտադրմանը։ Այն, ինչ իր լևկասե տախտակների վրա փնտրում և հայտնագործում է Խաչատրյանը, բևեռայնորեն տարբեր է Գլազունովի և Շիլովի արվեստից։ Ռուդոլֆ Խաչատրյանը որքան էլ անհարմար թվա կամ տարօրինակ հնչի, ֆանտաստ նկարիչ է։ Նրա ստեղծած մարդկային տիպերն էլ շոշափելիորեն իրական են, և՛ նույնքան էլ երևակայական։ Նա ստեղծում է մի նոր աշխարհ, նոր իրականություն, որտեղ ապրում են նկարչի համար սիրելի մարդիկ, իրենց երբեմն տարօրինակ հանդերձանքով, ինչ-որ բանաստեղծական մտասևեռումով։ Նկարչի վարպետությունն ու նկարելու կիրքը տեղ են պահանջում արտահայտվելու, և ահա դրանք ամենուր են վավերացնելով լույսի վաղանցող թրթիռները նա [անընթեռնելի] աշխարհի մեծ ու փոքր գեղեցկությունների վրա։
Վահրամ ՎԱՐԴԱՆՅԱՆ Նկարիչ
Перевод с армянского
КРЕЩЁННЫЙ ВРЕМЕНЕМ
Размышления после выставки
Вот уже около трёх десятилетий Рудольф Хачатрян — один из самых популярных армянских художников. Доступность его искусства даёт повод для самых противоречивых мнений — от самозабвенного восхищения до резкого отрицания. И всё же художник, которому уже минуло пятьдесят, полон веры и уверенности взирает на будущее своего искусства.
Мир, созданный Рудольфом Хачатряном в искусстве, полярно отличен от моего, но жажда прекрасного и совершенного, которая есть в каждом человеке, сближает меня с этим миром и делает меня его жителем.
Создание столь подробного и столь поэтического портрета своей среды и тем самым сохранение её красоты от разрушительной силы времени — первейшее дело почти всех художников, и Рудольф Хачатрян осуществляет его с исключительной сосредоточенностью нравственных и духовных сил.
Тип художника Хачатряна — явление поистине единственное в армянском (и почему только в армянском?) изобразительном искусстве. У него нет предшественника, нет и последователей. Он творец своего искусства и единственный его исполнитель. Возможно, прежде всего потому, что та симфония, которую создал художник, звучит чудесно и убедительно только при виртуозном исполнении. И действительно, подражатели его остаются в пределах лишь пассивного копирования природы, не достигая чуда искусства. На первый взгляд кажется, что Хачатрян выходит за пределы традиционного, национального изобразительного искусства, но и в искусстве какой-либо иной школы он не умещается, ибо в его отношении к миру и человеку, в его представлении о прекрасном и добром, в складках его совести эстета проступают армянский эстет и художник.
Художник Хачатрян столь же единственен и своей судьбой. Насколько талантлив, настолько же и удачлив, он никогда не занимался самолюбованием, не тратил времени на лишние занятия — влюблённый в своё дело, он работал и работал. И сегодня ежедневный труд профессионального художника в прекрасной московской мастерской (напоминающей мастерские мастеров Возрождения), его жизнь дома или в гостиницах — будь то в родном Ереване или где-то ещё (Париж, Лос-Анджелес и т. д.) — никогда не лишают его способности чувствовать себя художником, что он ежеминутно готов доказать посредством обычного карандаша и бумаги.
…Моя первая встреча с искусством Рудольфа Хачатряна состоялась очень давно, через открытку, на которой была изображена работа художника «Студентка», удостоенная в 1959 году в Вене бронзовой медали. Бронзовая медаль в моём юношеском сознании выделила художника Хачатряна, и я, естественно, искал другие его произведения. И вот однажды тёмным, пасмурным утром (хорошо помню, в Государственной картинной галерее Армении горели огни) я лицом к лицу встретился с его большим рисунком «Толпы обезумевшие», и, несмотря на принятую в те времена героику, которая была в картине, она показалась мне интересной — особенно напором исполнения.
Быть скороспелым в изобразительном искусстве — вещь редкая: ранние вспышки таланта более свойственны поэтам; но когда в живописи заметность ещё в юношеском возрасте сочетается с мастерской манерой рисования, это уже невозможно уложить в рамки обычного явления. И употребляемое нами чудесное слово «богоданный» (заменённое словом «прирождённый», которое выражает ту же мысль и тот же смысл) вполне можно отнести к Рудольфу Хачатряну.
И всё же, как у всякого настоящего художника, так и в жизни Рудольфа Хачатряна не всё шло гладко, как может показаться со стороны. В искусстве нелегко среди множества соблазнов ограничить себя определённым родом, одной формой самовыражения. Был период, когда Рудольф участвовал в выставках в основном живописными работами, напоминавшими искусство его учителя Ерванда Кочара . Но, обладая внутренним зрением, свойственным серьёзному художнику, он верно оценил направление своего творчества и вернулся к тому, с чего начал, навсегда простившись с живописью и впоследствии смело перенеся задачи этого сложного искусства в графику и успешно осуществив их там. И когда однажды в своей мастерской, в беседе, он неожиданно признался, что обычным карандашом или сепией хочет изображать не столько предмет или модель, сколько окружающий их свет, я смог по-новому увидеть и оценить его искусство.
Последняя персональная выставка Рудольфа Хачатряна в Доме художника Армении была полна поисков именно этого света. Впервые вместе с портретами, портретами-композициями и натюрмортами художник показал пейзажи серии «Армения». В этих наполовину реальных, наполовину сновидческих пейзажах повсюду сияет свет. Обнажённый, ослепительно белый свет, льющийся сквозь листву деревьев, садовые ограды и ворота, почему-то кажется немного печальным. Наверное, это та печаль, которая окутывает ленивую тишину деревни в полдень, когда она словно превращается в воздухе в колебания тёплого света, как в пейзажах Хачатряна.
Рудольф Хачатрян, как мы сказали выше, — плодовитый художник. Я видел несколько его персональных выставок и не сделаю открытия, если скажу, что в его произведениях всегда присутствует классическое искусство в самых разных преображениях. Но классика — столь же укрывающий, сколь и ненадёжный угол, если ты не находишься в согласии с присущими ей высочайшими мерилами. Что и говорить, в искусстве это трудный путь, быть может самый трудный: обращаться к языку изображения, на котором об этом мире рассказывали титаны искусства — Леонардо да Винчи, Альбрехт Дюрер, Гольбейн и другие. Мне нравится смелость Хачатряна, вступающего на территорию великих мастеров.
Сохранившиеся до сих пор юношеская уверенность в себе и врождённый артистизм оправдывают то, что другому, возможно, не простили бы, как часто не прощают художнику подлинного таланта и популярности. Но нам дана одна жизнь, и любят нас или нет, ценят или нет — каждый сделает то, ради чего пришёл в мир. И Рудольф Хачатрян, по моему впечатлению, видя в Леонардо да Винчи яркий маяк, идёт к его свету. Или, вернее, шёл: на этой последней выставке заметна тенденция порвать с устоявшимися представлениями о классическом искусстве и на благозвучной основе этого же искусства создать современную, совершенно новую живопись, раскрывающую противоречивый мир сегодняшнего человека. Прежде всего такой опыт предпринят, конечно, в пейзажах, где эти устремления художника проявляются несомненно. Попытки нового очевидны и в недавних портретах: классические позы изображаемых уже заменены анализом сложных внутренних психологических проблем характера модели. Так, в портретах прозаика Гранта Матевосяна и художника Эдварда Харазяна чувствуется дыхание более экспрессивного, обращённого внутрь искусства.
Те, кто поверхностно воспринимает образное мышление Рудольфа Хачатряна, порой сопоставляют его портреты с произведениями того же жанра Глазунова и Шилова. Если общее здесь и есть, то лишь в том, что названные художники тоже стремятся добросовестно воспроизвести внешнее сходство модели. То, что Хачатрян ищет и открывает на своих левкасных досках, полярно отличается от искусства Глазунова и Шилова. Как бы неуместно или странно это ни звучало, Рудольф Хачатрян — художник-фантаст. Созданные им человеческие типы осязаемо реальны и в той же мере воображаемы. Он создаёт новый мир, новую реальность, где живут дорогие ему люди, порой в странных одеяниях, с какой-то поэтической сосредоточенностью мысли. Мастерство художника и страсть к рисованию требуют простора для выражения, и они повсюду: запечатлевая мимолётные колебания света, он [неразборчиво] на больших и малых красотах мира.
Ваграм ВАРДАНЯН Художник
Translated from Armenian
BAPTISED BY TIME
Reflections after the exhibition
For some three decades now Rudolf Khachatryan has been one of the most widely popular Armenian artists. The accessibility of his art gives rise to the most contradictory opinions — from self-forgetful admiration to blunt rejection. Nevertheless, the artist, who has already turned fifty, is full of faith and confidence as he looks to the future of his art.
The world Rudolf Khachatryan has created in art is the polar opposite of mine, but the thirst for the beautiful and the perfect that exists in every person brings me close to that world and makes me its inhabitant.
To create so detailed and so poetic a portrait of one's own milieu, and thereby to preserve its beauty from the destructive power of time, is the foremost business of almost all artists, and Rudolf Khachatryan accomplishes it with an exceptional concentration of moral and spiritual forces.
Khachatryan's type of artist is a truly unique phenomenon in Armenian — and why only Armenian? — visual art. He has no predecessor, nor has he successors. He is the creator of his art and its only performer. Perhaps this is first of all because the symphony the artist has created sounds wonderful and convincing only when performed with virtuosity. And indeed, those who imitate him remain within the bounds of merely passive imitation of nature, without attaining the miracle of art. At first glance it seems that Khachatryan steps outside the bounds of traditional, national visual art, and yet he does not fit into the art of any other school either, because in his attitude towards the world and man, in his conception of the beautiful and the good, in the folds of his aesthete's conscience, the Armenian aesthete and artist show through.
The artist Khachatryan is equally unique in his destiny. As talented as he is fortunate, he has never engaged in self-admiration, has not wasted time on superfluous pursuits — in love with his work, he has worked and worked. And today too, the daily labour of a professional artist in his splendid Moscow studio (recalling the workshops of the Renaissance masters), his life at home or in hotels — be it in his native Yerevan or elsewhere (Paris, Los Angeles and so on) — never deprives him of the ability to feel himself an artist, which he is ready at any moment to show by means of an ordinary pencil and a sheet of paper.
…My first encounter with Rudolf Khachatryan's art took place very long ago, through a postcard showing the artist's work "The Student", which in 1959 received a bronze medal in Vienna. The bronze medal singled out the artist Khachatryan in my youthful mind, and naturally I sought out his other works. And so, one dark, overcast morning (I remember well, the lights of the State Picture Gallery of Armenia were burning) I came face to face with his large drawing "The Maddened Crowds"; and despite the heroics accepted in those times which the picture contained, it struck me as interesting — especially for the drive of its execution.
Precocity in visual art is a rare thing: early flashes of talent are more characteristic of poets; but when, in painting, being remarkable while still a youth is combined with a masterly manner of drawing, this can no longer be fitted into the bounds of an ordinary phenomenon. And the wonderful word "God-given" that we use (replaced by the word "innate", which expresses the same thought and the same meaning) may fully be applied to Rudolf Khachatryan.
Nevertheless, as with every true artist, so in Rudolf Khachatryan's life not everything went smoothly, as it may seem from outside. In art it is not easy, amid many temptations, to limit oneself to a definite kind, to one form of self-expression. There was a period when Rudolf took part in exhibitions mainly with painted works that recalled the art of his teacher Yervand Kochar . But, endowed with the inner vision characteristic of a serious artist, he correctly judged the direction of his work and returned to what he had begun with, bidding farewell to painting for good and afterwards boldly transferring the tasks of that complex art into graphic art and successfully carrying them out there. And when one day, in his studio, in conversation, he unexpectedly confessed that with an ordinary pencil or sepia he wanted to depict not so much the object or sitter as the light surrounding them, I was able to see and appreciate his art anew.
Rudolf Khachatryan’s latest solo exhibition at the Artists’ House of Armenia was filled with the search for that very light. For the first time, alongside his portraits, portrait compositions and still lifes, he exhibited landscapes from the Armenia series. Light radiates everywhere in these half-real, half-dreamlike landscapes. The naked, dazzling white light pouring through foliage, garden fences and gates seems, for some reason, a little melancholy. Perhaps it is the melancholy that envelops the village’s lazy midday silence, when it seems to turn in the air into tremors of warm light, as in Khachatryan’s landscapes.
As we said above, Rudolf Khachatryan is a prolific artist. I have seen several of his solo exhibitions, and it would be no discovery to say that classical art is always present in his work in its most varied transformations. But the classical tradition is as precarious a refuge as it is protective, unless one is in harmony with its highest standards. This is certainly a difficult path in art, perhaps the most difficult: to use the language of depiction in which such titans as Leonardo da Vinci, Albrecht Dürer, Holbein and others spoke of this world. I admire Khachatryan’s courage in entering the territory of the great masters.
His youthful self-confidence, preserved to this day, and his innate artistry justify what might not be forgiven in someone else, just as an artist is often not forgiven genuine talent and popularity. Yet we are given one life, and whether we are loved or not, appreciated or not, each of us will do what we came into the world to do. Khachatryan too, it seems to me, sees Leonardo da Vinci as a bright beacon and moves towards his light. Or, more accurately, he did: his latest exhibition shows a tendency to break with established conceptions of classical art and, on that art’s own harmonious foundations, create contemporary, wholly new painting that reveals the contradictions of the person of today. This was first attempted in the landscapes, of course, where these tendencies are unmistakable. Experiments with the new are also evident in recent portraits, where classical poses have given way to an analysis of the complex inner psychological problems of the sitter’s temperament. The portraits of the writer Hrant Matevosyan and the painter Edvard Kharazyan, for example, convey the spirit of a more expressive, introspective art.
Those who perceive Khachatryan’s visual thinking superficially sometimes compare his portraits with works in the same genre by Glazunov and Shilov. If there is any common ground, it is only that those painters also seek to reproduce the sitter’s outward likeness faithfully. What Khachatryan seeks and discovers on his levkas panels is poles apart from the art of Glazunov and Shilov. However inappropriate or strange it may sound, Rudolf Khachatryan is a painter of fantasy. The human types he creates are palpably real and equally imaginary. He creates a new world, a new reality inhabited by people dear to him, sometimes in strange attire and with a kind of poetic fixation of thought. His mastery and passion for drawing demand room for expression, and they are everywhere: recording the fleeting tremors of light, he [illegible] upon the great and small beauties of the world.
Vahram VARDANYAN Artist
Связана с выставкой
Related to exhibition
Կապված է ցուցահանդեսի հետ
(1)
Опубликованные работы
Published works
Տպագրված աշխատանքներ
(2)
